Theraphosidae sp. Yurimaguas

Theraphosidae sp. Yurimaguas

Yurimaguas to miasto nad rzeką Huallaga w peruwiańskim regionie Loreto, na skraju nizinnej Amazonii, gdzie Andy ustępują miejsca lasom deszczowym. Stamtąd pochodzi nazwa Theraphosidae sp. Yurimaguas, ptasznika, który nie doczekał się jeszcze opisu naukowego ani przypisania do konkretnego rodzaju. Takich nieopisanych gatunków w hodowlach jest wiele i każda z nich to otwarta karta: nazwa wskazuje miejsce, a resztę historii piszą hodowcy. Peruwiańska Amazonia należy do regionów najbogatszych w ptaszniki na świecie, a wiele żyjących tam gatunków wciąż czeka na swoich systematyków. Oznaczenie Theraphosidae sp. mówi uczciwie tylko tyle, że to ptasznik, którego miejsce w systematyce nie zostało jeszcze ustalone.

Wygląd zatrzymuje wzrok: podrośnięty osobnik (na zdjęciu) jest w całości granatowo-stalowy, z metalicznym, niebieskim połyskiem na karapaksie, odwłoku i długich nogach, a całe ciało przetykają jasne, sterczące włoski. O wielkości dorosłych i zachowaniu w hodowli wiadomo wciąż niewiele i właśnie to stanowi urok tego gatunku. Hodowca młodego L1 obserwuje od pierwszych wylinek, jak zmienia się ubarwienie, jak pająk urządza kryjówkę, jak reaguje na pokarm i na otoczenie. Taki pająk jest przeznaczony do obserwacji w terrarium, a notatki z hodowli mają realną wartość dla innych miłośników.

Młode w stadium L1 najlepiej utrzymywać w małym pojemniku z kilkoma centymetrami podłoża z włókna kokosowego, z niewielką kryjówką i doskonałą wentylacją. Pochodzenie z wilgotnej Amazonii sugeruje, by część podłoża pozostawała lekko wilgotna dzięki regularnemu zraszaniu, a część sucha, tak by pająk mógł wybrać miejsce dla siebie. Młode piją z kropli na ściankach i podłożu, miskę z wodą wprowadza się dopiero u większych osobników. Temperatura pokojowa wystarcza. Karmienie drobnym pokarmem dopasowanym do wielkości pająka.

To propozycja dla hodowcy, który ma już doświadczenie z kilkoma gatunkami i lubi mieć w kolekcji coś, czego nie ma na każdej liście. Gatunek z peruwiańskiej Amazonii, wciąż bez nazwy gatunkowej i z niewiadomymi, które wyjaśnią dopiero kolejne wylinki. Dla kolekcjonera nieopisanych gatunków to kawałek prawdziwego odkrywania, a dla każdego hodowcy okazja, by sprawdzić własne obserwacje w praktyce. Warto zapisywać daty wylinek, wielkość i zmiany ubarwienia, bo z takich zapisków powstaje wiedza o formach, o których literatura jeszcze milczy.