Theraphosidae sp. Roatan

Theraphosidae sp. Roatan

Roatan to niewielka wyspa u karaibskiego wybrzeża Hondurasu, a Theraphosidae sp. Roatan to ptasznik znany wyłącznie pod nazwą tego miejsca. To gatunek jeszcze nieopisany naukowo i bez przypisania do rodzaju, w obiegu hobbystycznym znany także jako Theraphosinae sp. Roatan. Hodowcy, którzy prowadzą go od lat, zwracają uwagę na wyraźną różnicę między płciami: dorosłe samce wybarwiają się na głęboki fiolet, samice (na zdjęciu) są krępe, w ciepłych, rdzawobrązowych barwach, z miedzianym karapaksem i kontrastowo czarnymi udami. Dla obserwatora to rzadka okazja, by śledzić, jak z niepozornego młodego wyłania się zupełnie inny pająk.

Z relacji hodowców wynika, że w naturze młode kryją się pod kłodami i szczątkami roślin, a starsze osobniki kopią nory w sezonowo suchych zaroślach. W terrarium widać to wyraźnie: pająk przestawia podłoże, poszerza kryjówkę i buduje własny układ korytarzy. Temperament bywa różny, od spokojnego po wyraźnie płochliwy, dlatego najlepiej traktować go jako ptasznika do obserwacji w terrarium. Jak większość ptaszników z Ameryki może wyczesywać włoski parzące. Młode chętnie przyjmują pokarm i według doniesień rosną stosunkowo szybko.

Oferowane młode w stadium L1 najlepiej utrzymywać w małym pojemniku z kilkoma centymetrami lekko wilgotnego podłoża z włókna kokosowego, którego część pozostaje sucha, a część jest regularnie zraszana. Młode piją z kropli na ściankach i podłożu, miska z wodą przyda się dopiero większym osobnikom. Wraz ze wzrostem warto zwiększać grubość podłoża, bo dorosłe osobniki kopią. Temperatura pokojowa w zupełności wystarcza, a gatunek według hodowców dobrze znosi nieco suchsze warunki niż typowe ptaszniki lasów deszczowych. Karmienie drobnym pokarmem dopasowanym do wielkości pająka.

To propozycja dla hodowcy, który ma już za sobą pierwsze ptaszniki i szuka czegoś spoza standardowej listy. Gatunek z jednej wyspy, wciąż bez naukowej nazwy, z samcami w kolorze fioletu i samicami w czerni, to materiał na wieloletnią obserwację. Każda wylinka dopisuje coś do wiedzy o tym pająku, a hodowca staje się jej współautorem. Warto prowadzić notatki z wylinek, bo różnice między samcami i samicami ujawniają się stopniowo.