Spinosatibiapalpus trinitatis

Spinosatibiapalpus trinitatis

Spinosatibiapalpus trinitatis pochodzi z Trynidadu i Tobago. Opisał go Pocock już w 1903 roku, a mimo to wciąż należy do najsłabiej poznanych ptaszników w hobby. Przez ponad sto lat wędrował między rodzajami Metriopelma, Crypsidromus i Pseudhapalopus, aż w 2020 roku trafił do nowo utworzonego rodzaju Spinosatibiapalpus. Nazwa nawiązuje do kolców na nogogłaszczkach dojrzałych samców, a sama samica doczekała się naukowego opisu dopiero w ostatnich latach. Angielska nazwa Trinidad Copper Top odnosi się do miedzianego odcienia karapaksu. Podrośnięty osobnik (na zdjęciu) pokazuje ją w pełni: rudomiedziany karapaks, aksamitnie czarny odwłok i czarne nogi przecięte złotopomarańczowymi pasami.

W hodowli to pająk szybki i płochliwy. Nie szuka konfrontacji, a zaniepokojony wybiera ucieczkę do kryjówki. Młode są bardzo drobne i według hodowców rosną powoli, więc ten gatunek to projekt na lata, w którym każde linienie przybliża moment, gdy pełne barwy dorosłego osobnika stają się widoczne. Jak inni przedstawiciele podrodziny Theraphosinae ma na odwłoku włoski parzące, które przy silnym niepokojeniu może wyczesywać.

Oferujemy młode w stadium L1, które najlepiej trzymać w niewielkim pojemniku z dobrą wentylacją. Na dno warstwa włókna kokosowego, lekko wilgotnego, nigdy mokrego ani całkiem suchego, oraz mały kawałek kory dębu korkowego jako kryjówka. Pochodzenie z wilgotnych Karaibów przekłada się na wilgotność 70-80%, którą łatwo utrzymać regularnym zraszaniem części pojemnika. Młode piją krople ze ścianek, a miska z wodą przyda się dopiero większym osobnikom. Temperatura pokojowa w zupełności wystarcza. Karmimy drobnym pokarmem dopasowanym do wielkości pająka. Kryjówka daje młodemu poczucie bezpieczeństwa, a pająk, który czuje się pewnie, częściej pokazuje się przy jej wylocie.

Spinosatibiapalpus trinitatis to gatunek dla hodowcy, który ma za sobą pierwsze ptaszniki i szuka czegoś rzadkiego, z historią. Szybkość i płochliwość sprawiają, że to zwierzę do obserwacji w terrarium, najlepiej w rękach średnio zaawansowanych. Warto go mieć w kolekcji choćby dlatego, że o tym gatunku wciąż wiadomo niewiele, a każda udana hodowla dokłada kolejny element do tej układanki. To także okazja, by z bliska poznać ptasznika, który w hobby wciąż pozostaje rzadkością.