Grammostola grossa

Grammostola grossa

Trawiaste równiny i skraje lasów na pograniczu Brazylii, Paragwaju, Urugwaju i Argentyny to dom Grammostola grossa, jednego z większych przedstawicieli rodzaju. Dorosła samica to masywny, krępy pająk o czarnobrązowym tle i gęstych, brązowawych włoskach, z jasnym, srebrzystym połyskiem na karapaksie i rudawymi włoskami na odwłoku. Nie przyciąga krzykliwymi kolorami, tylko proporcjami i spokojną elegancją dużego ptasznika naziemnego.

W naturze kryje się pod korzeniami, kamieniami, kawałkami kory i w opadłych liściach, a w chłodniejszych miesiącach, przed wylinką i przy opiece nad kokonem korzysta z norek wyłożonych pajęczyną. Spotyka się go nawet na pastwiskach. Rodzaj Grammostola słynie z łagodnego usposobienia i G. grossa dobrze wpisuje się w tę opinię. Zaniepokojony może wyczesać włoski parzące z odwłoka, ale zwykle po prostu wycofuje się do kryjówki. Rośnie powoli, jak cały rodzaj, a samice należą do długowiecznych i mogą przekroczyć 20 lat.

Młodemu L2 wystarczy niewielki pojemnik z warstwą włókna kokosowego grubości kilku centymetrów i małą kryjówką. Podłoże w większości suchsze, ale z fragmentem regularnie zraszanym, nigdy całkowicie suche. Maluch pije z kropli na ściankach, a miska z wodą przyda się dopiero większemu osobnikowi. Wystarczy temperatura pokojowa, bo to gatunek z klimatu subtropikalnego i umiarkowanego. Dla dorosłego terrarium naziemne z 5-7 cm podłoża, kryjówką z korka i dobrą wentylacją. Karmienie standardowe: świerszcze lub karaczany dopasowane do wielkości pająka.

Grammostola grossa to pająk na lata, który nie wymaga wiele, a odwdzięcza się stałą obecnością w terrarium. Świetnie sprawdzi się jako pierwszy ptasznik, zwłaszcza dla kogoś, kto ma cierpliwość do powolnego wzrostu i chce obserwować, jak z drobnego malucha latami wyrasta okazała samica. Doświadczony hodowca doceni z kolei, że to mniej oczywista Grammostola niż popularne gatunki z tego rodzaju. Warto pamiętać, że w tak młodym wieku płci nie da się jeszcze określić, a pewne określenie jest możliwe dopiero u większego osobnika, np. na podstawie wylinki. Tym bardziej każda kolejna wylinka staje się małym wydarzeniem.