Diplura sp. Oliva

Diplura sp. Oliva

Diplura sp. Oliva to przedstawiciel rodziny Dipluridae, czyli lejkowników. Należy do Mygalomorphae, tak jak ptaszniki, ale ptasznikiem nie jest: to odrębna rodzina, znana z budowania rozległych sieci. Rodzaj Diplura zamieszkuje Amerykę Południową i Kubę, a Diplura sp. Oliva to gatunek jeszcze nieopisany naukowo. „Oliva” to robocza nazwa używana przez hodowców. Osobnik na zdjęciu ma lśniący, ceglastoczerwony karapaks, aksamitnie czarny odwłok i brązowoszare nogi. Pierwsze, co przyciąga wzrok, to kądziołki. Długie, wyraźnie wystające za odwłok, poruszają się jak para zręcznych palców i to nimi pająk tka całe swoje otoczenie.

Zamiast czekać w gotowej kryjówce, Diplura buduje. Z czasem pojemnik wypełnia się gęstą, jasną siecią: płachtami rozpiętymi tuż nad podłożem i tunelami, które prowadzą do schronienia. Pająk przez większość czasu siedzi w wylocie lejka, a gdy coś poruszy nićmi, wypada z niego z szybkością, jakiej nie spodziewa się nikt, kto zna tylko ptaszniki naziemne. Chwilę później znika z ofiarą w głębi tunelu. Ten moment to kwintesencja hodowli lejkowników. Lejkowniki nie mają włosków parzących, a niepokojone najczęściej wycofują się w głąb sieci.

Oferujemy młode w stadium L1, które najlepiej trzymać w niewielkim pojemniku z dobrą wentylacją. Na dno wystarczy warstwa lekko wilgotnego włókna kokosowego, a na niej kawałek kory dębu korkowego, kilka gałązek lub suchych liści, bo każdy element wystroju to punkt zaczepienia dla sieci. Podłoże nie powinno być ani mokre, ani całkiem suche. Regularne zraszanie części pojemnika zostawia na ściankach krople, z których młode piją, a miska z wodą przyda się dopiero większym osobnikom. Temperatura pokojowa w zupełności wystarcza. Pokarm dopasowany do wielkości pająka najlepiej podawać w pobliże wylotu tunelu.

Diplura sp. Oliva to propozycja dla hodowcy, który zna już ptaszniki i chce zobaczyć, jak inaczej może wyglądać życie pająka z grupy Mygalomorphae. Duża szybkość i słabo zbadany jad sprawiają, że to zwierzę do obserwacji w terrarium, najlepiej w rękach średnio zaawansowanych. W zamian dostaje się coś, czego nie da żaden ptasznik: jedwabną architekturę, która rośnie razem z pająkiem i za każdym razem wygląda trochę inaczej.