Cyriocosmus pribiki

Cyriocosmus pribiki

Cyriocosmus pribiki to rekordzista wśród karłowatych ptaszników z Ameryki Południowej. Gatunek opisali w 2009 roku Pérez-Miles i Weinmann na podstawie okazów z Peru, zebranych na wysokości od 2200 do 3000 m n.p.m. To najwyżej położone znane stanowisko całego rodzaju Cyriocosmus. Podrośnięty osobnik (na zdjęciu) jest aksamitnie czarny, bez pasów na odwłoku, za to z jedną jasną, beżową plamą w kształcie serca. Nogi przecinają cienkie, srebrzyste obwódki na stawach, a karapaks otacza jasny rąbek włosków. To uroda oszczędna, którą najlepiej docenia się z bliska, w dobrym świetle.

Cyriocosmus to jedne z najmniejszych ptaszników świata, a ich hodowla ma w sobie coś z pracy przyrodnika z lupą. Młode prowadzą naziemny tryb życia, chętnie korzystają z kryjówki i przekopują podłoże, tworząc własne korytarzyki. Najciekawszy moment to karmienie: drobny pająk czeka nieruchomo, po czym jednym zrywem dopada ofiarę i wycofuje się z nią do schronienia. Temperament jest spokojny, raczej płochliwy niż obronny, a jad uznawany jest za słaby. Przy tak małym pająku każda zdobycz, każda nowa nić przy wejściu do kryjówki i każda wylinka stają się drobnym wydarzeniem, które warto obserwować z bliska.

Młode L1 trzymamy w małym pojemniku z dobrą wentylacją i kilkoma centymetrami włókna kokosowego. Część podłoża regularnie zraszamy, reszta może lekko podsychać, ale podłoże nigdy nie powinno być całe suche. Maluchy piją z kropli osiadających na ściankach po zraszaniu, więc miska z wodą przyda się dopiero większym osobnikom. Karmimy drobnymi ofiarami dopasowanymi do wielkości pająka, np. młodymi świerszczami lub przyciętymi larwami mącznika. Wystarcza temperatura pokojowa; gatunek pochodzi z wysokich partii gór, więc lepiej unikać przegrzewania. Dorosłym wystarczy niewielkie terrarium naziemne z 5-7 cm podłoża i kryjówką z kory dębu korkowego.

To propozycja dla hodowcy, który ma już za sobą pierwsze ptaszniki i szuka czegoś naprawdę nieoczywistego. Cyriocosmus pribiki rzadko pojawia się w hodowlach, a wymaga niewiele miejsca, dzięki czemu świetnie sprawdza się w kolekcji karłowatych gatunków. Nagrodą jest obserwacja zwierzęcia, o którym w hobby wciąż wiadomo niewiele, i satysfakcja z odchowania gatunku, który w naturze żyje wyżej niż którykolwiek jego krewny.