Chilobrachys sp. Aladdin

Zacznijmy od nazwy, bo kryje się za nią prawdziwa historia. „Aladdin” to nie fantazja marketingu – tak nazywał się tajski hotel, w którego ogrodzie i okolicy po raz pierwszy natrafiono na te pająki. Gatunek do dziś nie doczekał się formalnego opisu naukowego i pozostaje rzadkością w hodowlach.

A jest na co patrzeć. Aladdin łamie regułę całego rodzaju Chilobrachys: większość „ziemnych tygrysów” chowa kolor pod spodem ciała, jakby trzymała go w sekrecie. Ten pokazuje go z dumą na wierzchu – intensywnie niebieskie nogi i niebiesko-fioletowy odwłok, które w dobrym świetle zatrzymują wzrok na dłużej.

Pod tą urodą bije jednak serce prawdziwego ziemnego tygrysa. Jest szybki, czujny i zdecydowany – nie znosi niepokojenia i reaguje błyskawicznie. Większość życia spędza pod ziemią: kopie głębokie nory i oplata podłoże gęstą siecią, budując z niej istną fortecę. Ma znakomity apetyt i rośnie w dobrym tempie, więc z malucha szybko wyrasta okazały, barwny pająk.

W terrarium wystarczą mu proste, ale przemyślane warunki: minimum 10 cm wilgotnego podłoża z włókna kokosowego i ziemi na nory, kilka punktów zaczepienia dla sieci, kryjówka i stały dostęp do wody. Wilgotność 70-80%, temperatura pokojowa w zupełności mu odpowiada – gatunek wdzięczny w utrzymaniu, o ile da mu się głębokie podłoże.

To pająk wyłącznie do obserwacji w terrarium – jad ma medycznie znaczący, a temperament nieprzewidywalny. Właśnie dlatego trafia do doświadczonych hodowców: tych, którzy docenią zarówno rzadkość tego błękitu, jak i charakter, jaki się za nim kryje.